Jej pamięci

Przeszła i zgasła, jak promień miesiąca,Ta ukochana i ta miłująca;Przeszła i zgasła — i noc po niej głuchaSerca i ducha.Jak złota zorza, gdy mrok da swe hasła,Przeszła i zgasła.

Błogosławiona ścieżka owa cicha,Którą chodziła po wszystkie dnie życia,Woń swą oddając, jak kwiat, co oddycha,Przez serca bicia.Czucia i myśli, ku miłym skłonione,Błogosławione!

Nad jej mogiłą nie płatne pochwały,Nie głośne hymny, nie czcze uwielbienia,Ale łzy żalu gorące padałyI szły westchnienia...I każdą grudkę rzucono tam ziemiDłońmi drżącemi.

A dziś ten dworzec pod cieniem topoli,Co wykołysał ją swoimi szumy,Jęku jest pełen i ech i niedoli,Pełen zadumy...I białe lilje w łzach stoją w ogrodziePo jej zachodzie.

Nigdy już ona nie będzie tam blizkąPrzy piersi męża, nad dziecka kołyską;Ni wspólna radość, ni troska poruszyTej domu duszy...I wzrok jej słodki już łzą się nie zaćmiNad ludźmi-braćmi.

Odeszła cicha i duchem widząca,Że już jej gwiazda w błękitach gdzieś ginie,Ostatnie tchnienie zrodzonej do słońcaDając dziecinie...I życia z sobą nie wzięła — lecz dałaZ ducha — i z ciała.

Ty, coś ją kochał, idź w kraje żałobyI gorzkim wspomnień nasycaj się chlebem!Bo szczęścia twego nie wrócą ci grobyTu, pod tem niebem...I już nie znajdziesz tej perły odjętej,Tej twojej świętej.

W pustce i w cieniu, jak kruk osamiały,Siędziesz ty teraz w tym domu boleści,I będą tobie ściany powiadałyDawne powieści...W pustce i w cieniu, na szczęścia ruinieTwój wiek przeminie.

O wiosno! czemu najbielsze twe różeMdleją i więdną wśród słońca pieszczoty?O słońce! czemu zagasa w lazurzePromień twój złoty?O życie! czemu w rozkwicie twej siłySypiesz mogiły?...

Cisza...

W tej ciszy głos słyszę tajemny,Wieszczący tryumf najwyższy miłości,Co nad śmierć mocna, przenika świat ciemnyNieskończoności...

Cisza...

Szczęśliwy, kto duchem w tej ciszyBoga dosłyszy!