Kto w mogiłę

Kto w mogiłę wrasta głazem,Kto skamieniał na kurhanie,Ten się w proch rozsypie razemZ tem, co nigdy już nie wstanie.

Lecz kto dębem wrósł w mogiłę,Kto żyw stoi na kurhanie,Temu odda grób swą siłę,Kiedy przyjdzie zmartwychwstanie.

Sto lat leży głaz na grobie,Sto lat wichry po nim wieją,A nie zadrga życiem w sobie,Nie zieleni się nadzieją.

Lecz dąb życia czerpie sokiZ praojcowych próchn i kości,I choć kurhan tak głęboki,Buja liściem ku przyszłości!