Na śmierć J. Matejki

Trzy miecze skrzyżujcie, niech zbłysną się w grom,I nieście przed trumną w wieczysty mu dom.W trzy tarcze uderzcie, niech spadnie z nich pleśń,I Bogarodzicy zawiedźcie mu pieśń!

Przyłbicę na marach połóżcie na znak,Z sztandaru niech biały powiewa mu ptak,Na kopiach zniżonych spuszczajcie go w grób,Bo sławie ślubował i strzymał swój ślub!

Nie czciciel potęgi, nie żebrak jej łask,To rycerz odchodzi za czynów swych blask,To rycerz odchodzi, to mężny syn twój,Co wskrzesił, o Polsko, twych sławnych dni bój!

Na duchów strażnicy wódz wielki dziś legł,Co hartu zbroicy i serc hartu strzegł,Stu bitew w świat poniósł huk, wrzawę i pył,Dał moc ci twą uczuć, krwi dolał do żył!

Raz jeszcze z twej piersi odrzucił on preczGrunwaldzkim pogromem krzyżacki ów miecz,I pruski hołd wznowił u skutych twych nógI z klęczek przed tobą nie wstanie już wróg!................................................Nad prochy i dymy i martwych stos ciałZwycięstwo pod Wiedniem on znowu ci dałI złotym łańcuchem na wieki on skułDla gości nielubych piastowy twój stół.

Z troistej ciemnicy, gdzie kaźń i gdzie zgrzyt,On wiódł cię, o Polsko, na dzień i na świtI kamień odwalił stoczony na gróbI ducha tchnął w piersi mdlejące wśród prób.

Dziejowych twych dzierżaw, dziejowych twych prawPrastare pieczęcie wydobył na jaw,Jak Rejtan, na krzywdy położył się prógZ wieczystym protestem: Niech sądzi nas Bóg!

Trzy miecze skrzyżujcie, niech zbłysną się w grom,I nieście przed trumną w wieczysty mu dom;Na tarczach zniżonych spuszczajcie go w grób,Bo sławie ślubował — i strzymał swój ślub.