Cogoletto

Drobne okno otwarte na modre przestworza.Nizka, zapadła izba, ceglane podłogi,Wyżłobione głęboko przez wędrowców nogi,Dookoła fal szumy, ogromny huk morza.

Książek pod pułap. Jedna otwarta u łoża.— »Człowiek tu obcy mieszkał... Ot, chory, ubogi« —Powiada stara strega, wiodąca mię w progi —»Aż umarł«. Słowa głuszy ogromny huk morza.

Poglądam w książkę, biedne dziedzictwo sieroce...Twoje to były, Youngu, przedumane »Noce!«Czytam. Gasnącą łuną przyświeca mi zorza...

I zapatrzona stoję i myśl ma uciekaDo tego samotnego, obcego człowieka,Co tu konał... Dokoła ogromny huk morza...