Czerwony zegar

Biją śpiesznie zegary,terczą, tętnią i kują,w progu życia warują,siekąc czasu obszary.

Tną godziny w pstre chwile,a chwile w oka mgnienia,miłość w śmiech się przemienia,a poczwarki w motyle.

Biją śpiesznie zegary —i z tej i z tamtej strony,zegar złocisty, stary,bronzowy i czerwony.

W tym czerwonym zegarzeo niemilknącym gwarzemieszka kukułka złota,która w każdej godziniewypada, skrzydłem miota,poczem kuka żałośnie,obraca się i ginie,jak w wydrążonej sośnie.

Kiedyś, gdy zegar staniei ucichnie tykanie —kukułka zeń wyskoczyi kukając szaleniepoleci ku uboczy,gdzie się kłębią zielenie,poleci w modrą trawęna czerwcową zabawę! —