Drzewo genealogiczne

Wiem żeś ojczyzną moją, o morze prześliczne!Jak krew mi własna szumi twoja głąb trawiasta.Moje drzewo genealogicznekoralem z dna twojego tajemnie wyrasta.

Mój srebrnołuski ogon rozdzielono cięciem —w słońcu ogniem zawrzałam i ginę z pragnienia.Boli mnie kontakt z ziemią, najlżejsze stąpnięcie,jak wodnicę niemowę z bajki Andersena.

Dlatego silna fala porywa mnie każda,dlatego pragnę głębi, powagi, swobody —A na wieczną pamiątkę rodzinnego gniazdaz oczu płyną mi strugi słonej morskiej wody.