Talizman życia

Będą tobie mówili, dzieweczko urocza,Że ten świat jest padołem, i płaczu, i zgrzytu,Niebezpieczny, jak otchłań, jak jaskinia smocza,W któréj ludzie łzy ronią od zmierzchu do świtu.Będą tobie mówili, że na każdym krokuCzycha jakaś zasadzka i rozczarowanie,Że za chlebem się tylko wszyscy cisną w tłoku,A kto ma większe pięście, więcéj go dostanie....Będą tobie mówili, że sfinks życia srogiSame tylko zagadki rzuca ludzkiéj rzeszy —Ten, kto ich nie rozwiąże, upada wśród drogi,A depcząc po nim, daléj zdyszany tłum spieszy;Że wszystko tu jest marność, i nicość, i złuda,Wszystko kończyć się musi zawodem przesytu —Człek przestał patrzéć w niebo, a Bóg robić cudaW tym labiryncie fałszu, i zwątpień, i zgrzytu.

Tak ci będą mówili na progu żywotaWszyscy, co wczoraj padli, albo jutro padną....

Jednak w tym labiryncie snuje się nić złota,Jest ktoś, co ludziom bywa łaskawą Aryadną,Przez którą się prostują wszystkie ścieżki kręteI rozwiązuje każda życiowa zawiłość,Co zwierza nam na drogę swe zaklęcia święte —Tym talizmanem życia, dzieweczko — jest miłość!...I kto ją zawsze czystą, trwałą nosi w sobie,Ten nie boi się wszystkich światowych straszydeł —Bez niéj człowiek jest płazem na tym ziemskim globie,Z nią przemienia swą istność i dostaje skrzydeł.