Fryderyk Chopin — całość

„Jak smutne na tej ziemi człeka przeznaczenie,„Na to cierpi, by swoich pomnażał cierpienie!“

„Przede dworem kaczki w błocie.Nasza. Pani w samym złocie itd.“

„Jeszcze się ten nie urodził,Coby wszystkim dogodził!“

Zrodzony w polskiej krainie,Niech twój talent wszędzie słynie.A gdy będziesz nad Dunajem,Spreją, Tybrem lub Sekwaną,Niechaj polskim obyczajem,Ogłaszanemi zostaną,Przez twe zajmujące tony,Co umila nasze strony,Mazur i Krakowiak luby.Ztąd szukaj zaszczytu, chluby,Nagrody, talentu, trudów,Że głosząc pieśń naszych ludow,Jako ich współziomek prawy,Przydasz wieniec do ich sławy.

Choć opuszczasz nasze kraje,Lecz serce twoje w pośród nas zostaje;Pamięć twego talentu istnieć u nas będzie,Życzymy ci serdecznie pomyślności wszędzie.

Oto śpiewkę polskich błoni,Przyjmie z naszej dłoni.Bo to znane jest przed światem,Że Czech z dawna Lecha bratem.

Gdy się Czechów dziecię ziębi,Gdy ich obcy gnębi,Blaskiem zysków się nie łudzisz,I zwątpiały naród budzisz.

Przyjm więc mężu czułe dzięki,Z uściśnieniem ręki.Niech cię uczci Czeskiej ziemie,Nadwiślańskich słowian plemie.

„Hont à toi, femme à l’oeil sombre............C`est ta jeunesse et tes charmes,

Qui m’ont fait déséspérer.Et si je doute del larmes,C’est que je t’ai vue pleurer“.