Skarga (Bałucki)

Miałem ścieżkę majoną kwiatami,Którą blisko mi do szczęścia było,Bom widywał się tam z moją miłą,I cieszyłem się jéj uśmiechami. —

Dzisiaj ciernie zakryły tę drogę —Oj, nie ciernie, nie chwasty, ni ziela,Jeno ludzka zawiść nas rozdziela,I ja do niéj dośćdojść więcéj nie mogę. —

Ludzka zawiść i ludzka obmowa —To pogrzebne szczęściu memu dzwony, —Czemuż gdy się szczęście to w grób chowa,Ja żyć muszę — życiem umęczony. —1867.