Der 1887ger Moi
[106]
Der 1887ger Moi.
Ai gauh’ mer doch mit ujam GschroiVom wunderschöana Maunat Moi!Ällz, was ma’ von em sait und singt,Ischt hintram Ofa nu’ verdenkt.
Isch s Brüehtshous und der Heustock leer,
Sait ällz: „wenn s nu’ schau’ Môja wär,Nôch hätt ma’ Gras, nôch hätt ma’ Klai!“ –Dô lôht der Moi sein Schroi, au waih,
Und was ma’ gmoint hôt, ischt it wôhr,
Und d Roß und d Hab, dia stellet d Hôr,
Und statt daß d Mucka geiga thant,Hôts Reifa ouf und a im Land.
[107] Will seall noh s Hairle mit em Kreuz,Nôch kutzaboinlats odar schneits,
Und wenns it gfruit, nôch rangets doch,
Aß häb der Himmelssai a Loch.
Dô haunt er uje schöane Tröm,As Bluascht verstickt oim uff de Böm,Koi’ Obs, koi’ Frucht, koi’ Gras, koi’ Klai –
As geit koin reachta Früahling maih.
Comments
Loading comments…