Der Goischt

[139]

Der Goischt.

Miar hôt a môl mei’ Uschlabäs,Dui Knickere, zum KlôsaVom Vetter selig gea’ a HäsVol Pichana und Môsa:

A Ribelhos mit Polatur,

Dui könn ma’ jô noh wenda,Druimôl verbleatzt und denischt durAn boidi Knui und hinta;

En Samatlender raut vom Schwoiß

Wärnaut aß wia a Ziagal,

Und Aermel von der NasaboizDavonna da’ mit Spiagal;

Derzua a Winterleible fei’,A pelzis von Ouäadar,

Nu’ schad, daß, wo a Pelz ischt gsei’,

Jetz glitzgat s nacket Leadar.

[140] Dô hôt se mi – und des ischt wôhr –Aell Puff ums Häsle gfrôgatUnd mi wohl beima Viataljôhr

Aell ums Vergealtsgott plôgat.

Was gschieht? Dô stirbt des Weible gäh,I wäunsch er s ebig Leaba,Hau’ gmoint, daß i gnua dankat häUnd gnua Vergealtsgott geaba.

Sui aber hôt au dô noit gnua.

Zmôl hair i se dô niasa.I sag: „Gott geab der d ebig Ruah,Was muascht denn gauh’ noh büaßa?“

Dô nuist se noh môl überlout,

Jô, druimôl hôt se gnossa,

Jetz hau’ mer nimma z schwätzet trout,Denn s Zäpfle isch mer gschossa.

Uff oi’ môl sait dô Uschla Goischt:„Hôscht au noh s Vetters Hosa

Und s pelzi Leibli, wo der, woischt,

Hau’ gea’ zum Alamosa?“

[141] „„Jô, Gott vergealts,““ sag i druff na’,„„Der Hearr im Himmel doba!Stôhscht eaba gauh’ um eabbas a’,

Nôch will es füar di globa.““

Dô sait se: „S sei der it verhehlt,Jetz bi’n i frei vom Baisa,Miar hôt noh Oi’ Vergealtsgott gfehlt,I dank der füar s Vertlaisa.“

Dô wach i ouf, lieg blauß im Bett,

– So macht der Trom oim Possa –Und hau’ a ghörigs Gschuder ghätt,Und i hau’ seall so gnossa!