Hymn polski (Romanowski, 1863)

Ojczyznie naszej Polsce bądźmy wierni,Pokąd tchu w łonie.Stójmy wytrwali, gdy wieńce nam z cierniKładą na skronie.Nieszczęścia i klęski niech miłość połamie.Czy dźwiga nas dola, czy chytrze nam skłamie,Ojczyznie tej życie, krew nasza i ramie,I chwała w zgonie.

Tu nam w kolebce dał Bóg światło dzienne,Tu żywot w znoju.Konając, głowy tu pochylim senneW chatach lub w boju.

Tu bracia mrą nasi od ciosów tyrana,I świadczą, że ta nam od Boga wybranaOjczyzna — ta Polska codziennie kąpanaW łez i krwi zdroju.

Tu groby ojców sława opromienia,Tu śpią ich kości.Tu nam się dobić po dniach utrapieniaŚwiętej wolności.Tu przetrwać nam klęski i szarpać kajdany —Tu rodzą nas Sawy, Puławscy, Rejtany,I „hetman w sukmanie“, co kochał sukmany —Tu żyć w miłości.

O! Swięta, patrzaj: w twoją krew czerwonąMaczamy dłonie.Pokąd ty w grobie, potąd żadne łonoSzczęściem nie spłonie.Niech ostrzy wróg miecze, niech w ludach duch stygnie —Synowska dłoń ciebie z przepaści podźwignie,I będzie Bóg poczczon, a szatan się wzdrygnieI car w koronie.

Stójmyż gotowi jak straż czuwająca,Bo nikt nie powieW który dzień trąba zawezwie nas grzmiącaMatce nieść zdrowie.A w onczas jak piorun, co kruszy i pali,W bój lećmy zwyciężać z nadzieją na stali,Lub gińmy szlachetni jak ojce konaliPolski synowie.

1860.