Część druga — LXIX

Zanim się znów do życia zbudzi Altsidora,Cna panienka, zabita wzgardą Don Kichota,Nim suknie, ze zgrzebnego sporządzone woraPrzywdzieje na się wszelka dam dworskich hołota,

Nim Ichmość patii Księżna swoje ochmistrzynieW aksamity i przednie jedwabie przystroi,Ja piękność Altsidory będę śpiewał ninie,Piękniej niż śpiewak Tracji na lirence swojej.

Niema przesad w mych słowach, gdyż ten obowiązekUskuteczniać nie tylko dziś, za życia muszę,Lecz i wówczas, gdy dusza pozna z śmiercią związek,Gdy martwym mym językiem znów w gębie poruszę,

By należną zachwalę oddać Altsidorze;Dusza ma wyzwolona z ciasnego zamknieniaZejdzie na fale Styksu, zaś pieśń, którą złożęZastanowi bieg mrocznej rzeki zapomnienia.