Część pierwsza — XXIII

Albo miłości braknie rozeznania,Albo nad wyraz okrutna jest ona,Skoro za winy me i me zbłąkaniaTakie katusze znoszę w głębi łona!

Amor jest bogiem, więc wnosić wypada,Że nic nie ujdzie tutaj jego wzroku,Z czyjego zatem tak cierpię wyroku,Gdy bogom obca jest okrutna zdrada?

Rzeknij mi Philis... nie plam kłamstwem duszy,Wiem wszak, że z dobra nigdy zło nie płynie,Że z niebios piekło to do mnie nie schodzi.

Trzeba mi umrzeć wkrótce, wśród katuszyNa dolegliwość o tajnej przyczynieSkuteczny sposób chyba cud narodzi!