Część pierwsza — VII

Klnę się na gwiazd północnych błyski,Na promień wschodu i zachodu:Tak dziwnie pięknej odaliskiNie brał w miłości swej uściskiNigdy perskiego król narodu;I haremowych fontann wodyPrzenigdy jeszcze, w letnie znojeBryzgając swe perliste zdroje,Nie znały równej jej urody;Cudniejszych zaś nad jej warkoczyŚmiertelne nie widziały oczy.I klnę się, od utraty raju,Nie kwitła żadna krasawica,

Mająca takie świetne lica,W południowego słońca kraju.