Za broń

Dziatwo, co drobne wyciągasz ręceKu piersi matki, nim jeszcze mowąPotargasz więzy twe niemowlęce,Za broń! najpierwsze bądź twoje słowo.

A ty młodzieży, co lubej z czołaZdjąć pragniesz wieniec, patrz Polska wdową —Jej ślubuj miłość, nuć pieśń godową:Wszak głos twych ojców ku niej cię woła!

A i wy starzy, mężni rycerze,Których blizn mnogość zdobi siwiznę:Z resztą sił śpieszcie w nadziei, w wierze —Prowadzić synów w bój za ojczyznę.

A wy z cierniową legli koronąW bojach za wolność, głoście z mogiły:Ten nam tu tylko dziś będzie miły,Co legł ku wrogom z twarzą zwróconą.

Za broń! a braknie, z ścian naszych domówWyrwijcie ćwieki, kujcie oręże!Przelejcie dzwony w pociski gromów —Za broń! młodzieńce! Do broni, męże!

M. B. Antoniewicz.