Αλλ' ολιγοχρόνιον γίνεται

(Αὐτίκα μοι κατὰ μὲν χροιὴν ῥέει ἄσπετος ἱδρώς,πτοιῶμαι δ’ ἐσορῶν ἄνθος ὁμηλικίηςτερπνὸν ὁμῶς καὶ καλόν, ἐπεὶ πλέον ὤφελεν εἶναι)ἀλλ΄ ὀλιγοχρόνιον γίνεται ὥσπερ ὄναρἥβη τιμήεσσα· τὸ δ΄ ἀργαλέον καὶ ἄμορφονγῆρας ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτίχ΄ ὑπερκρέμαται͵ἐχθρὸν ὁμῶς καὶ ἄτιμον͵ ὅ τ΄ ἄγνωστον τιθεῖ ἄνδρα͵βλάπτει δ΄ ὀφθαλμοὺς καὶ νόον ἀμφιχυθέν.