Κρύος ιδρώτας πάραυτα

Κρύος ἱδρῶτας πάραυτα τὸ σῶμά μου ὅλο πιάνει,τἄνθος τῶν νέων συντρόφων μου ὁ νοῦς μου ἅμα σκεφθῇ...ἔπρεπε ὅ,τι εἶναι χαρωπὸ καὶ ὡραῖο, νὰ μὴν πεθάνῃ,μὰ σύντομό ’ναι ὡς ὄνειρον ἡ νεότη ἡ θαλερή·γοργὰ τὸ γῆρας τἄχαρο καὶ τἄσχημο μᾶς φθάνεικιἀπάνω στὸ κεφάλι μας κρεμάζεται βαρύ,ποῦ μισητὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀγνώριστο τὸν κάνεικαὶ τοῦ χαλάει καὶ μάτια του καὶ νοῦν ἅμα χυθῇ.