My jak liście...

My jak liście, gdy wiosny kwiatorodna poraOżyje, kiedy słońca znów błyśnie oblicze,Radujem się młodości kwiatem do wieczora,Ni rozkosze od bogów ważąc, ni słodycze.W tem Kery czarne zeszły; ta starości niciCiężkiej, trudnej piastuje, a tamta śmierć trzyma.I póki słońca promień po ziemi nam świeci,Póty owoc przez chwilę pieścimy oczyma;Lecz gdy pora pogody zejdzie z swej koleje,Wtedy śmierć pożądańsza niż pasmo żywota.I zewsząd troska spada; człek nędzą więdniejeI trwogi niezliczone kołaczą we wrota:Ten żałuje swych dziatek, boleść serce krwawiI z tęsknym żalem w ziemię do Hadesu schodzi;Innemu ciężki umysł chorobą się trawi.Każdego swój od Zeusa pocisk zła ugodzi.