Գարունը կ’ապրեցնե

Կը թանձրանանտերևներունշեղջեր լըքուն,մինչ կը դառնանդեռ ծառերունմեջ համորենհովերն աշնան,պարն ամեհի:

Ու դեպի տունմիշտ կը դիմենշեշտերն ամենծիծառներուն.միշտ դեպ ի տունու դեպի ներսբոլոր իղձերսա՜լ տարիր դուն,չքնա՜ղ աշուն:

Դեպի տամուկպատուհանինա՜լ կը հառինաչքերս հիմակ,ու սե՜ր համակ.երգըդ կ’իջնեսրտիս` ուր նեիղձ մը ճերմակպիտի գտնե:

Չէ՜, հովերուդհետ ցավը չէ՛որ կը տանջեսիրտըս հըրուտ.այլ կը դառնանիղձ, հուզմունքեդբողբոջ գարնանարևաշողհույսերն հավետ: