Խունկ ու արցունք

Շիթ մ’արցունքով՝ կաթիլ մը խունկՍրբանոթին մեջ կը ցանեՄայրս՝ որ կ’անցնի անտես դռնե,Եվ երջանիկ՝ կը դնե ունկ

Անդրաշխարհեն եկող ձայնին:Աչքերուն՝ որ զինք կը դիտենԿիրակմուտքի խունկին ատեն՝Ձեռքն անընդհատ կու տա խա՜չն հին:

Եվ ամենուն կու բաժին՝Ծուխեն ծաղիկ մը ծափելի:Ու ցայգամուտն է հայելի՝Ուր կը ցոլա բոցն աշխուժին՝

Լուսահոգի զվարթուններուն՝Զորս արբեցուց այս իրիկունՇաբաթօրյա խունկն ու արցունք:

Մայրս ալևոր չոքեր է ծո՜ւնկ…