Ցայգային (Մեծարենց)

Լուսնի մահիկն երբսանդուխներու վրամեղմով կը տեղալույծ, անձրևակերպսահանքն ի լույսին,

Եվ երբ մանիշակգոլորշիներունմըշուշն անապակկը ծաղկի թրթռունծովերուն վըրա.

Խորն իմ սենյակիսկը հանգչի հոգիս.փակաչք ու անթարթկը ծըփամ հանդարտըստվերի գորշ գորշլըճակներուն մեջ:

Հայելիներունհոգին պըրիսմակկը դողա համակ,երբոր սարսըռունաշտանակներունծիրանի ցոլքերկը սահին անորվըճիտ ծալքերեն։Հոգվույս ալ մեջենտակավ կ’երկարիփափուկ արծաթիշավիղ մը ձայնի:Ու ճառագայթներ`որ զիս կը կանչենհոգվույդ ալուցքենկը հասնին ինծի:

Հապո՜ն, կը մեկնինիմ անրջանքինթիթեռներն ամեն,ու միջոցին մեջհուշիկ կը գըծենշառայլ թըռիչքինակոսն հեշտագին:

Ակոսն հեշտագին`որ ձայնիդ կառչածկ’երկարի մինչևքու սրտիդ արև…։