Don Garcja z Nawary — Wstęp

Wiem, że miłość hrabianki zdradzam najniegodniej;Lecz, pani, czyliż serce me winne tej zbrodni?I piękność twa nadziemska, co cuda te sprawia,Czyż jakąkolwiek wolność czuciom mym zostawia?Któż z nas dwojga daniną cięższą losom płaci?Wszak jej serce, mnie tracąc, zdrajcą jeno traci;Po takim ciosie można pocieszyć się przecie:Lecz ja, nieszczęścia trafem bez równego w świecie,Tracąc wierną kochanką, ponosić wraz muszęBeznadziejnej miłości najsroższe katusze.