Amorek Oraczem

Bożek miłosnéj pustoty,Ciska pochodnią i groty,Siewkę na plecy zahacza,I wziąwszy bicz od oracza,Do jarzma chłopczyk wesoły,Poddane zaprzęga woły.

Co którą skibę poruszył,Garstką pszenicę w nią pruszył.I spojrzał na Władcę ziemi,I rzekł doń słowy groźnemi:„Jowiszu! znasz mą potęgę,Urodzaj ślij w moje tropy,Albo cię byku Europy,Natychmiast do pługa wprzęgę.“