Potęga Amorka

Pizę minąwszy, Alfej w te stronyZmierza gdzie morze nurt toczy słony,Ku Aretuzie skłania swe wody,Która oliwne rzeźwiąc ogrody,Niesie w ofierze jak dla kochanki,Wspaniałe z liści i kwiatów wianki.I coraz żywszym zapałem zdjęty,Rzuca się Alfej pod mórz odmęty,Jednak wód słodkich niemięsza w słone,I niewie nawet morze zdziwione,Że je potężny strumień przepływa.Twoja to sprawka jest niegodziwa,Podstępny chłopcze! Przewrotne plemię!Rzekę nauczył dać nurka w ziemię.