W ugorach ziemi

W ugorach ziemi w dzień i w nocPromienieć będzie serca moc.

W wieczorny, tajemniczy czasWyglądać będę, gwiazdy, was,I przez koronkę kwietnych kitPoławiać wasz płomienny świt.

I będą, gdy się noc rozdzwoni,Za wami oczy biedz w pogoni,I będzie cień mój między wasJak echo, mknąć po wszystek czas.

A jeśli nad mogiłą ciemną,Gdy się wieczorne zmierzchy zdrzemną,Usłyszę szept namiętnych słów —Nie spocznę w ukojeniu snów.

Nie spocznę w sennem ukojeniu,Popłynę w dal, milczącą w śnieniu,I poślę ztamtąd cichy zewKu sennym gwarom sennych drzew.

Nim błyśnie świt, przed słońca wschodemWieczornej rosy rzeźwym chłodemSpragnione usta swe ostudzęI cichym szeptem sennych zbudzę.