Wieńce (Filanski, 1913)

Wysnuwam wieńce, — a nademnąI mknie i trwa światłością ciemnąPadolny kwiat, otchłanne włości,I dal Twych niemych wysokości.

I społem wieńce snują w znojuNa wiecznych łonach praspokoju —Padolny kwiat, otchłanne włości,I dal Twych niemych wysokości.

Ja zgasnę w noc… a w świt zaraniaSnuć będą wciąż bez zaprzestaniaPadolny kwiat, otchłanne włości,I dal Twych niemych wysokości.