اینکه خاک سیهش بالین است

اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است

گر چه جز تلخی از ایام ندیدهر چه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امروزسائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کننددل بی دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساستسنگ بر سینه بسی سنگین است

بیند این بستر و عبرت گیردهر که را چشم حقیقت بین است

هر که باشی و ز هر جا برسیآخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشدچو بدین نقطه رسد مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کندچاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردندهر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کس که در این محنت‌گاهخاطری را سبب تسکین است