Kwiaty jabłoni

17.KWIATY JABŁONI.

Wiosną, Marynia z matką poszła do ogrodu; nachodziwszy się do woli, poczęła z pozwoleniem matki zrywać kwiaty do bukietu. Już miała kilka wonnych narcyzów, świeżej rezedy, kilka gałązekrezedy kilka gałązek, fiołków skromnych parę, i ładny bratek i świetny tulipan, nawet pyszna czerwona piwonia w spory się pączek wmieszała, gdy nagle podnosząc oczy, ujrzała drzewko, które choć mało listeczków miało, jednakże gęsto było pokryte drobnem bladoróżowem kwieciem.— Zerwij mi, mamuniu, taką gałązkę do mego bukietu! — prosiła Marynia.— Chętnie, dziecię moje — odrzekła matka — ale wiedz, że to jest kwiat jabłoni; z każdego takiego kwiatka wyrośnie piękne, rumiane jabłuszko: o ile więc teraz zerwiemy kwiatu, o tyle w jesieni mniej owocu będzie.— O! to nie rwij mamuniu! wolę ja na jabłuszka poczekać, — zawołała Marynia.Jakby to dobrze było, gdyby wszystkie dzieci tak jak ona, rozsądnemi i cierpliwemi były.