Gdy smutny nad trumną szczęścia

Gdy smutny nad trumną szczęściaMego, ukląkłem z łzą,Przyszły me pieśni wraz chórem,Z żałobnym kwefem i wtórem;I jak krewni, druzi miliTrumnę w kwiaty umaiłyI rzekły to — i to! — —I dużo wlały pociechyW zgorżkniałe serce me,Żałowały mnie tak rzewnie,Lamentowały tak śpiewnie,Jak łódkę, ramionamiNiosły trumnę, gdzieś parami,Po tych exekwi śnie…

I zostało kilka płaczek,Z bólem przy mnie usiadły,Gdy już pieśni były w dali,

Lica me ucałowałyTak gorąco, błogo, jawnie,Ach!! to były łzy me dawne!I do serca upadły!...