Sonet 11

Jeżeli życie pełne udręczeniaZdoła mi z srogich mąk wywalczyć tyle,Że ujrzę, (w pomoc późne mając chwile)Pani, twych oczu światłość blizką cienia;I że się złoty włos twój w srebrny zmienia,I że od ciebie barwy szat motyleI kwiaty pierzchną, i że już w swej sileZ twych lic gładkością zmierzchną mi cierpienia;To pewnie wtedy da mi Amor, sądzę,Wymowy śmiałość, która ci obwieściMych długich cierpień lata, dnie, godziny.Gdyby zaś nawet czas mą zawiódł żądzę,To choć dozwoli wtedy, mej boleści,Z twych żalów próżnych, odnieść zysk jedyny!