Sonet 13

Co krok za siebie patrzę, a strudzoneDoprawdy, ledwie dźwigać mogę ciało,W tchnieniach ku Laurze czerpiąc siłę całą,Z jękiem w przeciwną przepędzany stronę.Potem wspomniawszy dobro odbieżone,Życie tak krótkie, drogę tak nie małą,Coś strapionemu stopę mdłą wstrzymało,I wzrok utkwiwszy w ziemię, we łzach tonę!Niekiedy wątpiąc, wśród łez pomyślałem,Jak może życie rządzić mojem ciałem,Gdy oddalony duch się w niem nie święci?Na to mi Amor: — nie maszże w pamięciTego, co bywa kochanków udziałem:Że z wszech własności ludzkich są wyjęci? —