Sonet 154

Nad głazem który krył Achilla zwłoki.Rzekł Aleksander tchnąc zazdrością skrycie:— Szczęśliwy człecze! dzielne miałeś życie —I wieszcz twą sławę rozniósł w świat szeroki! —Jam znów pieśniarzem jest tej czarnookiej,Jakiej podobnej nigdy nie ujrzycie;Ztąd i o moim świat się dowie bycie,Gdyż wielką chwałę wznoszę pod obłoki!Cóż gdy Homera rytm lub Orfeusza.Lub — co jest Mantui chwałą — pieśń pastusza,Zaledwie godnie imię jej wydzwoni!Nieszczęściem, jakieś złe sprawiło Zorze,Iż ją uwielbia ten, co mówiąc o niej,Jej Boską Wielkość tylko zmniejszać może! —