Sonet 19

Tysiąckroć, moja bojownico słodka,Chcąc mieć z pięknością oczu twych przymierze,Sercem ci dawał; lecz cię chęć nie bierzeTam wzrok twój zniżyć, gdzie je pewnie spotka.

Jeśli je inna tuszy mieć, w tej mierzeOmylna jest nadzieja jej i wiotka,Bym je miał mojem, także niema środka —Bo tem co tobie wstrętne, gardzę szczerze.Jeśli je wygnam, a ty, wśród tej biedy,Ręki mu umkniesz, to, nie zdoła wtedy,Iść gdzie je drudzy zwą, ni zostać samo.I szlak mu zmyli lada ścieżka płocha —Co winą będzie dwojga nas, a plamąTobie, tem większą, im cię mocniej kocha. —