Sonet 209

Przesadą dziwną zda się komu możePrzezemnie, z głębi serca, mej dziewczynieSkładana wielka cześć, — i że z niej czynięNajdoskonalsze w świecie dzieło Boże.Ja zaś, przeciwnie, smucę się i trwożę,Że jeszcze nie dość wielbię w niej Boginię —A kto tej wierze obcy, ten jedynieRaz niech ją ujrzy, a wnet wyzna szczerze:Że cześć jej zdolna strudzić najognistszeRównie wymowy jak poezyi Mistrze,Bo język ziemski, gdy się tylko sili

Jej chwale sprostać, zaraz jednej chwiliMiłość niemotą drętwić go poczyna,I w tem nie jego, lecz przeznaczeń wina! —