Sonet 225

Zwycięzki krzewie! coś zwykł wieńczyć czołaTym, którym z miecza lub jest z pieśni chwała,Nieraz, w twej sprawie, ileż trosk mi zdziałaDola naprzemian smutna lub wesoła!O ty, coś jedno z nim! co nie dbasz zgołaO zaszczyt inny, tylko: byś zuchwałaMiłości słodkie więzy wciąż deptała,Przeciwko którym nikt i nic nie zdoła —Niczem też tobie piękność powierzchowna:Złoto, kamienie, barwy szat motyle,Słowem skarb wszelki niczem jest przed tobą!Twe wdzięki nawet którym nic nie zrównaZa nic masz sobie! — chyba tylko, ileCzystości duszy twojej są ozdobą! —