Sonet 236

Jeśli mi Miłość rady nie udzieli.Za śmierć ja chyba żywot mój wymienię —Tak to, z nadziei zgonem, żądz mych cienieSmutną mi duszę trwożą coraz śmielej!Że życie moje coraz mniej mam w cenie,Czyż się to komu dziwnem zda? jeżeliBezdrożem, w wichrach, w mgłach, wśród mórz topieli,Ster precz rzuciwszy, wiedzie je zwątpienie!

Tak jest, nie inny Sternik dziś je wiedzie,W braku owego, który, w Niebo wzięty,Świta już ztamtąd raczej oczom duszy,Niżeli ziemskiej wzroku mego biedzie —A mnie — myśl sama, że wśród burz, w odmętyLecę, na skroni szron we włosy pruszy! —