Sonet 263

Podczas, gdy serce miłosnemi szałyWrąc we mnie, innej znać nie chciało rady,Mej srogiej Pani pierzchliwemi ślady,W miejsca mię puste trwogi moje gnały.

Tam, w pieśń wtapiałem ból mój żądny chwałyPrzez tę, od której dziwnem cierpiał zdrady —Lecz był naonczas rytm tej pieśni blady,Jak ja sam byłem cichy i nieśmiały.Teraz, gdym w grobie złożył skarb jedyny,Tak, że już próżno śladem jej drożynyIdę, w mych rymach biegły najboleśniej —To, (czego serce próżno kiedyś życzy!)Dziś, twardy nawet głaz, na dźwięk mej pieśni,Pękając z bólu, płacze ze słodyczy! —