Sonet 27

Apollo! jeśli trwasz w szlachetnej chęci,Którąś Tessalskie rozpłomieniał zdroje,I jeśli lube płowych splotów zwojeMimo lat prądu w żywej masz pamięci,Od złego chłodu, którym wskroś przejęciDrżemy, gdy skryte jest oblicze twoje.Strzeż mi świętego Lauru, w który strojęSkroń mą, i w którym twoja skroń się święci.O! przez wspomnienie twardej doli onej,Kiedyś sam pociech serca był spragniony,W strute powietrze zdrowia wlej balsamy;Niech wtedy dziwnym cudem oglądamy:Siedzące w trawie dziewczę, sobie samejCień rzucające wdzięcznemi ramiony. —