Sonet 300

Być może, Miłość słodką kiedyś była,(Być może — nie wiem) — dziś to zaś, na świecieNajwiększa gorycz! Dobrze o tem wiecieWy coście przez nią ucierpieli siła.Ta, którą niegdyś Bóg nam na to zsyła,By wprędce w Niebo wziąść to Rajskie kwiecie,Męką mi była w życiu swem — a przecięNie mniejszą męką jest mi jej mogiła!Z nią dobro całe śmierć mi zła zabrała —Ztąd duszy, która jej miłością pała,Już ni nadzieja rzeźwi, ani chwała!Bywało — niegdyś, poprzez łzy śpiewałem —Dziś mi jęczenie jest śpiewaniem całem,Łzy się zaś stały rozpaczliwym szałem! —