Sonet 312

Dwadzieścia jeden lat miłosnym szałemTargany duch mój, cierpiał ognia próby —I gdym nie zyskał nic, prócz serca zguby,Wziętej mi Laury dziesięć lat płakałem!Dziś, dognębiony duszą jak i ciałem,Znam: że mi klęską był ten obłęd luby —Więc ostateczne chmurnych dni mych ślubyKu tobie. Boże! zwracam sercem całem;Gdyż smutkiem chora we mnie myśl majaczy:Żem marnie przeżył lata, w których raczejMiałem spokoju szukać, niż rozpaczy.Ty, coś mię w toń tę wtrącił, Niebios Panie!Nad moją duszą racz mieć zmiłowanie —Niech grzech swój znając, bronić go przestanie! —