Sonet 46

O! wdzięczny krzewie, który lat już tyleCzczę, iż mi cień twój być przychylnym raczy,U stóp którego, duszy mej prostaczejTak długo kwitły błogich złudzeń chwile —Toż dziś, zbudzony nagle a niemileWiem, żeś inaczej mógł, a chciał inaczej;Więc czyż być może dziwnem, że w rozpaczy,O smutnej doli mojej mówiąc, kwilę?Co też powiedzą tacy, co słyszeli,Żem dawniej szczęścia głosił hymn, jeżeliDziś zmienność Lauru pieśń mą onieśmieli?Ha! niech go świata sądzi Pan! Toż przecięNie wprzód się wieńczyć w jego liść poecie,Aż znów go dawnym sobą spostrzeżecie. —