Sonet 71

Płaczcie dziewice! i niech miłość z wamiWszystkich kochanków usty rzewnie kwili!Gdyż wspomnień męża, cośmy w grób złożyli,Żadna powszednia nigdy myśl nie splami.O! do nas gorzkie łzy! i temi łzamiObyśmy sobie w części choć ulżyliBól rozłączenia; bowiem od tej chwiliDziwnie wśród świata staliśmy się sami!I ty o pieśni! brzmieniem kwil zbolałem —Bo mię przyjaciel odbiegł, w którym miałemDarów nieziemskich wzór i arcydzieło —I niech Pistojo! twoja zawiść wściekła

Płacze łzy krwawe, żeś się go wyrzekła —Ciesz się zaś niebo żeś go sobie wzięło! —