Sonet 78

Iżeśmy nieraz wykazali oba,Jak jest nadziei ziemskich tór zwodniczy,Więc ku Najwyższej prosto WszechsłodyczyIść tylko odtąd niech się nam podoba.Łąką jest niby ziemska nasza doba,Wśród której w kwiatach wąż kusiciel syczy,Rad, gdy zwiedzionej przez siebie zdobyczyDuszę oplątał zwątpieniami Hioba.Więc, jeśli, zanim śmierć cię w ciemność wchłonie,Spokój zapewnić sobie pragniesz mądrze.Nie idź za tłumem, lecz w wybranych gronie— Bratku! — powiedziećby mi można — skądżeDrugiego tobie uczyć drogi, kędySam błądzisz, własne swe kochając błędy. —