Sonet 81

Gdy Cezarowi, jako piszą dzieje.Egipski zdrajca głowę Pompejusza,Chwalebną przysłał, — ten, choć wskroś go wzruszaNamiętna radość — łzami się zaleje.Hanibal znowu, wszelkie gdy nadziejePrzesławnych zwycięztw los go rzucić zmusza,By nie pokazał: iż w nim krzepnie dusza,Wśród zasmuconych sam się jeden śmieje!Tak bowiem bywa, kiedy umysł człeczySkrytą namiętność swoją, w płaszcz zwodniczyJasnej lub ciemnej barwy, spowić życzy.

Tak i ja nieraz śpiewani, lub od rzeczyŚmieję się sobie — chociaż pierś mi targaTłumione łkanie lub łez pełna skarga! —