Sonet 96

Twą pieśń czytając, gdzie wśród rymów przędzyPrzyjaźń przedwcześnie roni łzy żałości.Istocie mojej zdało się najprościejPosłuszne pióro chwycić w dłoń coprędzej,Byś znał, że jeszcze całkiem zdrów, pomiędzyLudźmi tej ziemi twój przyjaciel gościNie tknięty śmiercią; — wszakże, dla pewności,Gdym sam w gospodę owej pobiegł jędzy,Nie widzę na drzwiach: by dziś albo wczoraPorzucić świat ten była dla mnie pora.Wprawdzie tam także niema nic o jutrze —Przecięż, mój luby! przyjmij jak najkrótszeDzięki, z życzeniem: niech się twe płakanieWięcej godnemu niźli ja dostanie. —