Sonet CXXIII (Petrarka)

Widziałem tu na ziemi anielskie urokiI niebiańskie piękności, jedyne bez skazy;Gdy wspomnę, czuję rozkosz, razem ból głęboki,Bo pierzchają z przed oczu jak senne obrazy.

Widziałem światła, przez łez patrzące obłoki,Których blask zazdrość słońca budził tyle razy,I słyszałem płynące w westchnieniach wyrazy,Zdolne poruszać góry, powstrzymać potoki.

Miłość, rozum i cnota, tkliwość i cierpienie —W taką słodką harmonię w płaczu się zlewały,Jakiej usłyszeć ziemskie nie zwykły przestrzenie.

I tak się w tę harmonię wsłuchiwał świat cały,Że na gałązkach nawet listki się nie chwiały,A słodycz wypełniła każde wiatru tchnienie.