Piesek ten, który za mą panią chodzi...

Piesek ten, który za mą panią chodziI co przystępu do niej, łając, wzbrania,Ptaszek ten, który w kwietniu, do zarania,Tęskne swe pienia z moją skargą godzi;

I kamień ów, gdzie, kiedy słońce schodzi,Samotna, w zmierzchu, siada dla dumania,I ogród ten, gdzie dłoń jej dla przybraniaZrywa kwiateczki, które Zefir rodzi;

I taniec owy, w którym grot AmoraNawskroś mię przeszył, i wiosenna pora,Która co roku ranę mą rumieni;

I jej spojrzenie, i jej święta mowa,I wdzięk, którego obraz serce chowa —Kąpią me łono dwojgiem łez strumieni.