அயோத்தியா காண்டம்

“ஈன்றபொழுதிற் பெரிதுஉவக்கும் தன்மகனைச்சான்றோன் எனக்கேட்ட தாய்”

“அல்லை ஆண்டு அமைந்தமேனி அழகனும் அவளும் துஞ்ச, வில்லையூன்றியகையோடும் வெய்துயிர்ப் போடும் வரன்,கல்லையாண்டு உயர்ந்த தோளாய்! கண்கள் நீர் சொரியக் கங்குல்எல்லைகாண் பளவும் நின்றான்; இமைப்பிலன் நயனம் என்றான்”.