Ամիրա

Մի՞թե չեմ կարող, մարգարե չեղած,Քու գալիք օրերն պատմել քու դիմաց․

Քանի որ բաներն այս ճամփով կերթանՄարդ չի գըտնվիլ ճարպիկ քեզ նըման,Որ ջուրը կրակին հետ միավորեր,Ու հըմուտ ձեռքով աշխարհըս վարեր․․․Քանի որ բաներն այս ճամփով կերթան,Դու միակ տեր ես աշխարհիս վըրան,Մարդիկ շըվարած, այլայլած բնավին,Քեզանից հեռի` փըրկություն չունին։— Մի՞թե չեմ կարող, մարգարե չեղած,Քու գալիք օրերն պատմել քու դիմաց։

Չի՛ դադրիլ մարդոց քու գովասանքը,Օրեօր կաճի քու փառք-պարծանքը,Աստղեր ու խաչեր ու շըքանըշանՉեն տեղավորիլ քու կըրծքի վըրան․․․Կըփարթամանաս տափով ու հողով,Մեծ-մեծ տըներով, գանձով ու փողով․Որդիքըդ կլինին մի-մի մեծատուն,Կուտաս դու նոցա պանծալի անուն։— Մի՞թե չեմ կարող, մարգարե չեղած,Քու գալիք օրերն պատմել քու դիմաց։

Մարդահաճները, սողունի նըման,Փորաքարշ կուգան քեզի հանդիման,Օտարի կեղծի, սըտախոս լեզունՄըտքեդ կըհանե խեղճ հայի անուն․Փառաց ու պատվի այսքան ծուխ-բուրկենՔու պայծառ միտքը, ավա՛ղ, կըփակեն։:Կըմոլորեցնե քեզ անցուկ փառքը,Կը մոռացնե քու սըրբազան պարտքը։— Մի՞թե չեմ կարող, մարգարե չեղած,Քու գալիք օրերն պատմել քու դիմաց։

Կանցնի ժամանակ` օր, ամիս, տարի,Ճըրագի նըման կյանքըդ կըմարի,Քու անշունչ մարմնուն կուտան շուք վերջին,Սուտ լացով հողին կավանդեն զիճին․․․Գուցե բարեկամք մի քանի անգամԻրանց մեջ հիշեն քեզի կես-բերան․Բայց, ավա՜ղ հինգ-տաս տարի դեռ չանցած,Հազիվ կը հիշվի անունըդ գոված։— Մի՞թե չեմ կարող, մարգարե չեղած,Քու գալիք օրերն պատմել քու դիմաց։

Բայց բախտը ավել էր մեզ խոստացել,Պանծալի անունդ քու անմահացնել,Երջանիկ վիճակ` սպասած դարերով,Տալ խեղճ հայ ազգին քու հուժկու ձեռով․․․Եվ որքա՜ն-որքա՜ն հայերըս և դո՛ւՊիտի կարմըրինք միշտ «առ ամոթու»։